دهه‎ ‎ی‎ ‎محرم‎ ‎یکبار‎ ‎دیگر‎ ‎آغاز‎ ‎گردیده‎ ‎،‎ ‎با‎ ‎همه‎ ‎ی‎ ‎شور‎ ‎و غوغایش‎ ‎،با‎ ‎همه‎ ‎ی‎ ‎پیام‎ ‎هایش‎ ‎و‎ ‎باهمه‎ ‎ی‎ ‎اشک‎ ‎ها‎ ‎و‎ ……..‎اما‎ ‎آنچه‎ ‎که‎ ‎یک ‏بار‎ ‎دیگر‎ ‎مایه‎ ‎نگرانی‎ ‎است‎ ‎وجود‎ ‎برخی ضعف‎ ‎های‎ ‎فرهنگی‎ ‎نزد‎ ‎مردم‎ ‎و‎ ‎لزوم‎ ‎اصلاح‎ ‎آن‎ ‎می‎ ‎باشد‎ .‎‏ ضعف‎ ‎هایی‎ ‎که‎ ‎نه‎ ‎تنها‎ ‎در‎ ‎مراسم‎ ‎عزاداری‎ ‎ماه‎ ‎محرم‎ ‎بلکه‎ ‎در اعیاد‎ ‎و‎ ‎جشن‎ ‎های‎ ‎ملی‎ ‎همچون‎ ‎چهارشنبه‎ ‎سوری‎ ‎و‎ ‎سیزده‎ ‎بدر نیز‎ ‎مشاهده‎ ‎می‎ ‎گردد‎.‎‏ بی‎ ‎شک‎ ‎حضور ‏گسترده‎ ‎مردم‎ ‎در‎ ‎برپایی‎ ‎این‎ ‎آئین‎ ‎مذهبی قابل‎ ‎احترام‎ ‎و‎ ‎ارج‎ ‎گذاری‎ ‎است،از‎ ‎طرفی‎ ‎اعتقادات‎ ‎دیر‎ ‎پا‎ ‎و مذهبی‎ ‎مردم‎ ‎در‎ ‎این‎ ‎ایام‎ ‎مبنی‎ ‎بر‎ ‎نذر‎ ‎کردن‎ ‎خوراکی‎ ‎ها‎ ‎و نوشیدنی‎ ‎ها‎ ‎منتج‎ ‎به‎ ‎توزیع‎ ‎گسترده‎ ‎و‎ ‎وسیع‎ ‎مواد‎ ‎خوراکی‎ ‎از قبیل‎ ‎شیر‎ ‎،شربت‎ ‎و‎ ‎آب‎ ‎میوه‎ ‎و‎ ‎کیک‎ ‎و‎ . ‎در‎ ‎حین‎ ‎برگزاری‎ ‎این مراسم‎ ‎می‎ ‎گردد‎ . ‎تغییر‎ ‎شرایط‎ ‎بهداشتی‎ ‎و‎ ‎اقتصادی‎ ‎جامعه‎ ‎در سالهای‎ ‎اخیر‎ ‎موجب‎ ‎استفاده‎ ‎بیش‎ ‎از‎ ‎پیش‎ ‎مردم‎ ‎از‎ ‎ظروف‎ ‎یکبار مصرف‎ ‎در‎ ‎اینگونه‎ ‎مراسم‎ ‎شده‎ ‎است‎ . ‎این‎ ‎امر‎ ‎که‎ ‎از‎ ‎یک‎ ‎سو باعث‎ ‎کاهش‎ ‎انتقال‎ ‎بیماری‎ ‎های‎ ‎مسری‎ ‎شده‎ ‎از‎ ‎سوی‎ ‎دیگر‎ ‎منجر‎ ‎به‎ ‎بروز یک‎ ‎معضل‎ ‎بزرگ‎ ‎زیست‎ ‎محیطی‎ ‎نیزگردیده‎ ‎است‎ . ‎رها‎ ‎شدن‎ ‎این‎ ‎ظروف پلاستیک‎ ‎و‎ ‎یکبار‎ ‎مصرف‎ ‎علاوه‎ ‎بر‎ ‎خطرات‎ ‎زیست‎ ‎محیطی‎ ‎که‎ ‎بدنبال‎ ‎دارد می‎ ‎تواند‎ ‎در‎ ‎اندک‎ ‎زمانی‎ ‎به‎ ‎تغییر‎ ‎چهره‎ ‎خیابانها‎ ‎و‎ ‎محیط‎ ‎زندگی‎ ‎شهری‎ ‎منجر شود‎ . ‎شاید‎ ‎در‎ ‎نگاه‎ ‎اول‎ ‎بروز‎ ‎این‎ ‎عارضه‎ ‎اجتناب‎ ‎ناپذیر‎ ‎بنماید‎ ‎،‎ ‎اما‎ ‎با‎ ‎اندکی تامل‎ ‎می‎ ‎توان‎ ‎در‎ ‎یافت‎ ‎که‎ ‎با‎ ‎یک‎ ‎برنامه‎ ‎ریزی‎ ‎ساده‎ ‎ولی‎ ‎منسجم‎ ‎از‎ ‎سوی برگزار‎ ‎کنندگان‎ ‎این‎ ‎مراسم‎ ‎می‎ ‎توان‎ ‎براحتی‎ ‎و‎ ‎تاحدود‎ ‎زیادی‎ ‎از‎ ‎وقوع‎ ‎این پدیده‎ ‎زشت‎ ‎جلوگیری‎ ‎نمود‎ .‎‏ براستی‎ ‎چرا‎ ‎متولیان‎ ‎برگزاری‎ ‎این‎ ‎مجالس‎ ‎اندکی‎ ‎از‎ ‎برنامه‎ ‎ریزی‎ ‎خود‎ ‎را معطوف‎ ‎به‎ ‎حل‎ ‎این‎ ‎مشکل‎ ‎نمی‎ ‎نمایند‎ ‎؟ بسیاری‎ ‎از‎ ‎مردم‎ ‎پس‎ ‎از‎ ‎استفاده‎ ‎از‎ ‎نذورات‎ ‎با‎ ‎معضل‎ ‎همیشگی‎ ‎نبود‎ ‎سطل
های‎ ‎زباله‎ ‎در‎ ‎محیط‎ ‎روبرو‎ ‎هستند‎ . ‎نگارنده‎ ‎به‎ ‎شخصه‎ ‎افراد‎ ‎زیادی‎ ‎را‎ ‎دیده‎ ‎که پس‎ ‎از‎ ‎خوردن‎ ‎شربت‎ ‎ظرف‎ ‎مربوطه‎ ‎را‎ ‎دقایقی‎ ‎در‎ ‎دست‎ ‎نگه‎ ‎داشته‎ ‎ودهها‎ ‎متر باخود‎ ‎حمل‎ ‎می‎ ‎کنند‎ ‎و‎ ‎از‎ ‎آنجا‎ ‎که‎ ‎مکان‎ ‎مشخصی‎ ‎برای‎ ‎گذاشتن‎ ‎آن‎ ‎نمی یابند‎ ‎نهایتا‎ ‎آن‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎گوشه‎ ‎ایی‎ ‎مانند‎ ‎کنار‎ ‎خیابان‎ ‎و‎ ‎پیاده‎ ‎رو‎ ‎و‎ ‎جوی‎ ‎آب‎ ‎و باغچه‎ ‎ها‎ ‎رها‎ ‎میکنند‎ . ‎تازه‎ ‎اینها‎ ‎گروهی‎ ‎از‎ ‎مردم‎ ‎هستند‎ ‎که‎ ‎از‎ ‎آگاهی‎ ‎قابل تحسینی‎ ‎برخوردارند‎ . ‎گروهی‎ ‎دیگر‎ ‎که‎ ‎تعداد‎ ‎آنها‎ ‎نیز‎ ‎کم‎ ‎نیست‎ ‎بدون‎ ‎هیچ گونه‎ ‎تفکر‎ ‎و‎ ‎درنگی‎ ‎پس‎ ‎از‎ ‎نوشیدن،‎ ‎ظرف‎ ‎را‎ ‎همان‎ ‎جا‎ ‎بر‎ ‎روی‎ ‎کف‎ ‎آسفالت انداخته‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎راه‎ ‎خود‎ ‎ادامه‎ ‎می‎ ‎دهند‎ . ‎بنابراین‎ ‎به‎ ‎نظر‎ ‎می‎ ‎رسد‎ ‎قرار‎ ‎دادن ظروف‎ ‎بزرگ‎ ‎جمع‎ ‎آوری‎ ‎زباله‎ ‎در‎ ‎نزدیک‎ ‎خیمه‎ ‎های‎ ‎توزیع‎ ‎کننده‎ ‎ی‎ ‎نذورات تا‎ ‎حدود‎ ‎بسیار‎ ‎زیادی‎ ‎می‎ ‎تواند‎ ‎مردم‎ ‎را‎ ‎از‎ ‎بلاتکلیفی‎ ‎نجات‎ ‎داده‎ ‎و‎ ‎از‎ ‎زشت شدن‎ ‎چهره‎ ‎ی‎ ‎شهر‎ ‎جلوگیری‎ ‎کند‎.‎
مجریان برنامه‎ ‎عزاداری‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎جایگاه‎ ‎مخصوص‎ ‎قرار‎ ‎دارند‎ ‎نیز‎ ‎می‎ ‎توانند‎ ‎در‎ ‎فواصل زمانی‎ ‎معین‎ ‎با‎ ‎قرائت‎ ‎پیام‎ ‎های‎ ‎فرهنگی‎ ‎مردم‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎رعایت‎ ‎پاکیزگی‎ ‎محیط‎ ‎و استفاده‎ ‎از‎ ‎سطل‎ ‎های‎ ‎زباله‎ ‎ترغیب‎ ‎نمایند‎ . ‎همچنین‎ ‎نیروی‎ ‎انتظامی‎ ‎نیز‎ ‎می تواند‎ ‎خیرین‎ ‎و‎ ‎بانیان‎ ‎توزیع‎ ‎نذورات‎ ‎را‎ ‎مکلف‎ ‎به‎ ‎انتخاب‎ ‎افرادی‎ ‎نماید‎ ‎که‎ ‎در میان‎ ‎مردم‎ ‎گشته‎ ‎و‎ ‎ظروف‎ ‎یکبار‎ ‎مصرف‎ ‎را‎ ‎جمع‎ ‎آوری‎ ‎نمایند‎ . ‎کار‎ ‎زیبایی‎ ‎که سال‎ ‎قبل‎ ‎عده‎ ‎ای‎ ‎از‎ ‎جوانان‎ ‎فهیم‎ ‎و‎ ‎با‎ ‎شعور‎ ‎شهر‎ ( ‎انجمن‎ ‎هم‎ ‎اندیشان‎ ‎جوان‎)‎‏ بصورت‎ ‎خودجوش‎ ‎انجام‎ ‎می‎ ‎دادند‎ ‎و‎ ‎مورد‎ ‎توجه‎ ‎بسیاری‎ ‎از ‏عزاداران‎ ‎نیز‎ ‎قرار گرفت‎ ‎براستی‎ ‎وجود‎ ‎این‎ ‎جوانان‎ ‎مایه‎ ‎مباهات‎ ‎و‎ ‎افتخار‎ ‎همه‎ ‎ی‎ ‎ماست‎ ‎و‎ ‎می بایست‎ ‎برای‎ ‎تفکرات‎ ‎و‎ ‎ایده‎ ‎هایشان‎ ‎ارزش‎ ‎قائل‎ ‎شویم‎.‎‏ ساعاتی‎ ‎پس‎ ‎از‎ ‎پایان‎ ‎مراسم‎ ‎عاشورا‎ ‎سال‎ ‎قبل‎ ‎به‎ ‎محل‎ ‎برگزاری‎ ‎مراسم‎ ‎رفته و‎ ‎کارگران‎ ‎زحمت‎ ‎کش‎ ‎شهرداری‎ ‎را‎ ‎دیدم‎ ‎گه در‎ ‎هوایی‎ ‎سرد‎ ‎مشغول‎ ‎جمع‎ ‎آوری‎ ‎زباله‎ ‎ها بودند‎ ‎،‎ ‎در‎ ‎حالیکه‎ ‎همگی‎ ‎ناراحت‎ ‎وشاکی بودند‎ ‎از‎ ‎اینکه‎ ‎ساعت‎ ‎ها‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎حال
جمع‎ ‎آوری‎ ‎آشغال‎ ‎ها‎ ‎می‎ ‎باشند‎ ‎و‎ ‎بسیار خسته‎ ‎اند‎ .‎‏ براستی‎ ‎چرا‎ ‎باید‎ ‎عده‎ ‎ایی‎ ‎بخورند‎ ‎و‎ ‎بریزند‎ ‎و بروند‎ ‎و‎ ‎نگاهی‎ ‎هم‎ ‎به‎ ‎پشت‎ ‎سرشان‎ ‎نیندازند و‎ ‎این‎ ‎سربازان‎ ‎بی‎ ‎نام‎ ‎ونشان‎ ‎محیط‎ ‎زیست تاوان‎ ‎بی‎ ‎مسئولیتی‎ ‎و‎ ‎عدم‎ ‎تعهد‎ ‎دیگران‎ ‎را بپردازند‎. ‎آنانی‎ ‎که‎ ‎این‎ ‎چنین‎ ‎بر‎ ‎سر‎ ‎وسینه
می‎ ‎کوبند‎ ‎و‎ ‎نوحه‎ ‎سر‎ ‎می‎ ‎دهند‎ ‎تاچه‎ ‎حد‎ ‎با پیام‎ ‎های‎ ‎الهام‎ ‎بخش‎ ‎دین‎ ‎آشنا‎ ‎یی‎ ‎دارند‎ . ‎در کجای‎ ‎تعالیم‎ ‎آسمانی‎ ‎ما‎ ‎آمده‎ ‎که‎ ‎عده‎ ‎ای برای‎ ‎راحتی‎ ‎خود‎ ‎دیگران‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎زحمت بیندازند‎ . ‎اگر‎ ‎معتقدیم‎ ‎که‎ ‎پیام‎ ‎های‎ ‎دین همان‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎قالب‎ ‎آیات‎ ‎و‎ ‎احادیث‎ ‎و‎ ‎روایات‎ ‎نقل‎ ‎گردیده‎ ‎پس‎ ‎تکلیف چیست‎ ‎؟‎ « ‎پاکیزگی‎ ‎نشانه‎ ‎ایمان‎ ‎است‎ » ‎حدیث پیام‎ ‎دین‎ ‎،‎ ‎احترام‎ ‎به‎ ‎حقوق‎ ‎دیگران‎ ‎رعایت‎ ‎پاکیزگی‎ ‎محیط‎ ‎و‎ ‎دور‎ ‎نگه داشتن‎ ‎چشم‎ ‎از‎ ‎نگاه‎ ‎به‎ ‎ناموس‎ ‎دیگران‎ ‎و‎…. ‎می‎ ‎باشد‎ ‎که‎ ‎متأسفانه عده‎ ‎ای‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎غافلند‎ . ‎حتی‎ ‎اگر‎ ‎مسئله‎ ‎دین‎ ‎را‎ ‎هم‎ ‎لحاظ‎ ‎نکنیم‎ ‎،‎ ‎عقل‎ ‎و منطق‎ ‎نیز‎ ‎همین‎ ‎را‎ ‎حکم‎ ‎خواهد‎ ‎نمود‎ . ‎بر‎ ‎استی‎ ‎خود‎ ‎قضاوت‎ ‎نمائید‎ ‎که‎ ‎این حجم‎ ‎از‎ ‎آلودگی‎ ‎محیط‎ ‎زیست‎ ‎با‎ ‎کدام‎ ‎معیار‎ ‎فرهنگی‎ ‎و‎ ‎عقلی‎ ‎و‎ ‎منطقی سازگاری‎ ‎دارد‎ . ‎؟‎ . ‎به‎ ‎امید‎ ‎آنکه‎ ‎روزی‎ ‎فرا‎ ‎رسد‎ ‎که‎ ‎همه‎ ‎ی‎ ‎ما‎ ‎از‎ ‎سطحی‎ ‎نگری دست‎ ‎برداشته‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎در‎ ‎ک‎ ‎کاملی‎ ‎از‎ ‎معارف‎ ‎دینی‎ ‎و‎ ‎ارزش‎ ‎های‎ ‎اجتماعی برسیم‎ .‎وبه‎ ‎امید‎ ‎آنکه‎ ‎همه‎ ‎ی‎ ‎ما‎ ‎شهر‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎خانه‎ ‎خود‎ ‎بدانیم‎ .‎

Popularity: 2%

مطالب مرتبط

• مطلب مرتبطی وجود ندارد