امروز شنبه ۱۳ شهریور ۱۳۸۹ / Saturday, Sep 04, 2010 آخرین بروز رسانی آخرین بروز رسانی: ۸ شهریور ۱۳۸۹ [اخبار امروز: 0]

ویژه نامه انقلاب – شنبه خونین کازرون

ویژه نامه انقلاب – شنبه خونین کازرون

کد مطلب: 1167 | تاریخ ارسال: ۱۹ بهمن ۱۳۸۸ | نویسنده: سرویس تاریخ | چا پ  مطلب

گستردگی انقلاب اسلامی در سال ۵۷ با شروع ماه محرم وارد مرحله­ی جدیدتری شد. حکومت شاه در یک دوراهی قرار گرفته بود. از سویی همانند سنت گذشته و برای گرامیداشت یاد و خاطره شهیدان کربلا، مردم گرد هم می­آمدند و برنامه­های عزاداری را دنبال می­کردند و از سویی حکومت شاه نمی­توانست با عزاداری ماه محرم مخالفت کند. لذا در این حین حکومت شاه در یک عقب­نشینی ضمن آنکه ساعت منع رفت و آمد- برای شهرهایی که دارای حکومت نظامی بودند -برای عزاداری مردم تغییر داد بلکه دو روز تاسوعا و عاشورای حسینی را در سراسر کشور آزاد گذاشت و از مأمورین حکومتی خواست تجمعات مردم را نادیده بگیرند و در عزاداری مردم دخالتی نکنند.

همان­گونه که انتظار می­رفت مردم انقلابی ماه محرم را فرصت مناسبی برای آشکار کردن هر چه بیشتر ضدیت و مخالفت با حکومت شاه قلمداد می­کردند و به همین جهت محرم به علت گستردگی راهپیمایی­ها، حکومت شاه را متزلزل­تر ساخت.

کازرون که از همان اوان شروع انقلاب، خیزش انقلابی مردم را در پی داشت و برپا شدن حکومت نظامی هم نتوانسته بود به روحیه انقلابی آنان خدشه وارد کند، با فرارسیدن محرم سال ۵۷ و با سردادن شعار الله­اکبر بر پشت­بام­ها مرحله­ی دیگر از تاریخ انقلابی شهر را آغاز نمود.سر دادن شعار »الله­اکبر« بر پشت­بام­های کازرون موجب شد که مأمورین حکومتی نتوانند به آسانی به انقلابیون دست پیدا کنند. بدین ترتیب با اتخاذ این رویکرد همراه با تجمعات خیابانی زودهنگام، تاکتیکی پی ریخته شد که تا پیروزی انقلاب اسلامی ادامه یافت.

با وجود این، روز تاسوعا و عاشورای ماه محرم سال ۵۷ را می­توان نقطه عطفی از تجلی ضدیت و مخالفت مردم این سامان علیه حکومت شاه دانست. هر چند در ابتدای ماه محرم و در عزاداری این ماه نوحه­ها و شعارهای مذهبی، محتوایی سیاسی داشتند اما در روز تاسوعا و عاشورا شعارهای دینی به طور کامل به شعارهای سیاسی تبدیل شد.

شعارهایی همچون:

زیر بار ستم نمی­کنیم زندگی -  سرنگون می­کنیم حکومت پهلوی

قیام و انقلاب ما حسینی است  – حسین این دور و زمان خمینی است

عزاداری ماه محرم در این دو روز هنگامی بیشتر رنگ و بوی سیاسی به خود گرفت که بانوان کازرون که تا آن موقع اغلب بر پشت بام­ها علیه حکومت شاه شعار می­دادند، در این ماه در صفوف تظاهرکنندگان شرکت کردند و این حضور تا پیروزی انقلاب همچنان تداوم یافت.

همانطور که پیش­بینی می­شد پس از تاسوعا و عاشورای حسینی برخورد مأمورین حکومتی نسبت به راهپیمایان و تظاهرکنندگان شدت بیشتری بخود گرفت. دولت نظامی ازهاری که شدت اعتراضات مردمی را برای خود غیرقابل تصور می­پنداشت به ایجاد رعب و وحشت بیشتر و نیز افزایش سرکوب روی آورد. از این پس مأمورین حکومتی در تمامی شهرها و به ویژه شهرهایی که در آن حکومت نظامی برپا شده بود درصدد مقابله با مردم برآمدند. چنانکه ازهاری در یک واکنش تند از مردم خواست که دست از اعتصابات و راهپیمایی­ها بردارند که در غیر این صورت عاقبت بدی در انتظار آنها خواهد بود.

با این حال پیرو سفارشات رهبر و پیشوای انقلاب، مردم نه تنها از حرکت انقلابی خود باز نایستادند بلکه روز به روز شتاب آن را افزونتر می­ساختند. این امر بر حکومت نظامی ازهاری گران آمد و بدین گونه بود که مردم آماج گلوله­های آتشین شدند.

کازرون به عنوان یک شهر مذهبی و متعصب و نیز یکی از یازده شهر دارای حکومت نظامی، در این زمان نیز فعال و پویا بود. این نهضت مردمی سرانجام موجب شد که مأمورین حکومتی خشم خود را بار دیگر به این مردم نشان دهند و چنین بود که شنبه­ی خونین کازرون در تاریخ این شهر به ثبت رسید.

در این زمان یعنی شنبه ۹ دی ماه ۱۳۵۷ از همان اوان صبح مردم به کوچه و خیابان ریختند و با تجمع در محلات مختلف به شعارهای ضد حکومتی پرداختند. در همان اوان صبح خیابان­های شهر با به آتش کشیدن لاستیک­های کهنه برای جلوگیری از تردد کامیون­ و تانک­های نظامیان جلوه­ای دیگر به خود گرفته بود.صدای شلیک گلوله­ها یک آن قطع نمی­شد.

در همان ابتدا شهید عبدالحسین خدیو که نوجوانی بیش نبود مورد اصابت گلوله قرار گرفت. مردم با زحمت بسیار توانستند جسد او را از صحنه خارج سازند تا بدست مأمورین نیفتد. کازرونی­ها که تا یک روز پیش در راهپیمایی­های خود نظامیان را با گل پذیرایی می­کردند، با شهادت خدیو متوجه شدند که امروز نظامیان قصد دیگری دارند.

جسد شهید عبدالحسین خدیو بر روی دست مردم قرار گرفت. از آنجا که کنترل خیابان­ها در دست نظامیان بود مردم کوچه به کوچه جسد را حمل می­کردند و با خشم فریاد برمی­آوردند که: »مردم به ما ملحق شوید- شهید راه حق شوید«. این شعار لحظه­ای قطع نمی­شد. جمعیت هر لحظه بر تشییع­کنندگان بیشتر و بیشتر می­شد.

تشییع­کنندگان پس از حرکت در کوچه­های محله­ی مصلی، جسد را از طریق کوچه­ها به سوی گلزار شهدای سیدمحمد به حرکت درآوردند. اما نظامیان در چهارراه انقلاب با گستردگی خاصی در کمین نشسته بودند. ناچار مردم در کوچه­ها به حر کت درآمدند. اما نظامیان بر آنها آتش گشودند.

گشودن آتش، جمعیت را متفرق ساخت و در این حین جسد شهید خدیو که بر روی چند تکه چوب قرار داشت به زمین افتاد. برخی از جوانان به سوی  جسد آمدند تا آن را از تیررس نظامیان خارج سازند. در این حال جوانی دیگر بنام صدرا… شیخیان مورد اصابت گلوله قرار گرفت و در همان جا به شهادت رسید. این منظره برای مردم انقلابی بسیار دردناک بود. دو شهید در کنار هم به خاک و خون غلطیده بودند و مردم نظاره­گر این صحنه بودند. در این میان بانوی میان­سالی به حرکت درآمد تا به زعم خود بتواند شهید شیخیان را نجات دهد. اما این بانو نیز مورداصابت گلوله قرار گرفت و به خیل شهیدان پیوست.

با شهادت شهید بانوبرنجی مردم با خشم فراوان بسوی نظامیان حمله­ور شدند. آنها توانستند اجساد رابرداشته و به خانه­های همجوار انتقال دهند. در این میان عده­ای نیز زخمی و مجروح گردیدند.

در این روز در قسمت­های دیگری از شهر نظیر این صحنه­ها اتفاق افتاد.هر چند کسی شهید نشد اما عده­ای مجروح شدند. غروب این روزکازرون در بهت و حیرت به سر می­برد. مردم خشمگین و دست از جان شسته حتی یک لحظه هم از پای ننشستند. شب آن روز بار دیگر مردم خواب را از چشم مأمورین نظامی ربودند تا آنجا که تا صبح روز بعد صدای گلوله­های نظامیان قطع نشد.

بدینسان نهضت مردم کازرون روز بعد نیز با اعتراض و انزجار تمام نسبت به اقدامات و کشتار روز گذشته شهر ادامه یافت. این اعتراض که با شعار »می­کشیم، می­کشیم آنکه بردارم کشت« همراه بود بار دیگر کازرون را به صحنه­ی مبارزاتی مردم مبدل ساخت. در نتیجه اوضاع برای مأمورین نظامی در این روز بسیار آشفته شد زیرا روستائیان کازرون نیز در این روز نسبت به کشتار مردم بی­دفاع شهر کازرون دست به اعتصاب و تظاهرات زدند که در این میان دو جوان بنام­های قائدی و اسکندری به جمع شهیدان انقلاب پیوستند و چندین نفر هم مجروح شدند.

خروش مردم کازرون هر چند که در روزهای ۹ و ۱۰ به خون آغشته گردید، با این حال مردم این سامان در بیعت با رهبری نهضت و آرمان­های انقلابی تا روز پیروزی انقلاب یعنی ۲۲ بهمن ۵۷ همچنان راسخ و استوار به حرکت خود ادامه دادند.

Popularity: 24%

مطالب مرتبط

ارسال خبر به دیگران
دسته بندی ها: تیتر اصلی , شهید و شهادت , مقالات تاریخی
زمینه ها: ,
تعداد بازدید: 174 بازدید
لینک این مطلب: http://www.bishapour.org/lead/1167.html

نظر خود را بنویسید