چهارشنبه ۱۹ بهمن ۱۳۹۰ / Wednesday, Feb 08, 2012
آخرین بروز رسانی: ۲۶ اسفند ۱۳۸۹
[اخبار امروز: 0]
کُنار مکتب
کد مطلب: 984 | تاریخ ارسال: ۲۸ دی ۱۳۸۸ | نویسنده: محمود رضا پولادی |
در انتهای جنوبی ترین نقطه دشت زرخیز کازرون ، درست آنجا که رشته کوه دیوار مانند جنوبی شهری رفته رفته قامتش کوتاه وکوتاه تر می شود . سرزمینی به غایت حاصلخیز و زیبا وجود دارد که دادین می نامندش. سرزمینی تاریخی وکهن با گذشته ای پر رمز و راز وکمتر شناخته شده . سرزمینی که در جای جای آن می توان نشانه هایی از تمدن چند هزار ساله را یافت و آب این مایه ی حیات بخش در گوشه گوشه اش از دل زمین سخت می جوشد وجاری می شود تا گواهی دیگرباشد بر وجود این تمدن دیرپا. وقتی از کازرون به سمت بالاده حرکت می کنیم درست بعد از روستای بید زرد به جاده ای فرعی می رسیم که به سمت جنوب امتداد می یابد . ادامه این راه فرعی به گردنه ای کوهستانی منتهی می گردد که بسیار تند وپر شیب است . گذر از این گردنه ی پر شیب کوهستانی چشم ما را به دنیای دیگر در پس ستیغ کوههای بلند وا می نماید . دیدن دشت حاصلخیز و سر سبز دادین از بلندای مرتفع ترین نقطه این گردنه ی کوهستانی آنقدر لذت بخش است که قطعاًدوست خواهید داشت تا دقایقی را از اتومبیل خود پیدا شده و نظاره گر این چشم انداز زیبای طبیعی باشید.
انبوه در ختان جنگلی کُنار در یک سو وچشمه ی بزرگ و پر آب دادین در سوی دیگر در کنار تپه ماهور های سر سبزی که زنجیروار تا کیلومترها دورتر در کنار یکدیگر قرار گرفته اند تنها و تنها بخشی از زیبایی این قاب زیبای زندگیست . دهها روستای کوچک و بزرگ با فواصل اندک از یکدیگر این دهستان آباد وپر رونق را ایجاد نموده اند که می توان آن را به سه قسمت دادین علیا ، وسطی و سفلی تقسیم نمود . ساکنان این منطقه که مردمی خونگرم و مهربان و دوست داشتنی هستند عموما ترک زبان واز ایل بزرگ قشقایی بوده که سال هاست یکجا نشینی را اختیار نموده اند وکشاورزی را پیشه ی خود قرار داده اند . جاده آسفالت باریکی به طول تقریبی ۱۵ کیلومتر این آبادی های کوچک وبزرگ را به هم متصل می نماید . رویش درختان کُنار فراوان در دو سوی این راه روستایی منظره ای بیاد ماندنی ودیدنی را به نمایش در می آورد تا آنجا که هر لحظه هوس می کنید که بایستید وبروید چند تایی از این کنارهای زرد وقهوه ای شده را که از دور به شما چشمک می زنند بخورید .
گفتم کُنار، بله شاید دلیل اصلی و انگیزه من از نوشتن گزارش این هفته ، کُنار اعجاب انگیز وعجیب الخلقه ای است که شوق دیدنش ما را وادار ساخت تا کیلومترها راه را بپیمائیم و بعد از ظهری را به این کار اختصاص دهیم . بنابراین در یک بعد ازظهر آفتابی وملایم در هفته ی گذشته با دوستان خوب واهل قلم یعنی امین سیاح پور و امیر صنفی آزاد و علی مرادی نازنین هماهنگی نموده وعازم دهستان تاریخی دادین شدیم . فرزاد پسر بزرگم نیز به جمع ما پیوست . در راه از هر دری سخنی راندیم و بازار شوخی و خنده حسابی براه بود . آنقدر گرم تعریف شده بودیم که متوجه سرعت گیر وسط جاده نشدیم و با تکان شدید ماشین به خود آمدیم . حالا ما در چند صدمتری گردنه ی زیبای دادین بودیم . هوای صاف و بدون غبار آن روز موجب شده بود تا از فراز این نقطه کوهستانی بتوانیم منظره ی دشت حاصلخیز دادین را تا کیلومترها آنسوتر براحتی ببینیم. آسمان آنقدر صاف و آبی رنگ بود که تا آن روز چنین درخشندگی ورنگی را جز در آسمان کویر ندیده بودم . آنقدر آبی وخوشرنگ که دلم نمی خواست لحظه ای چشم از آن بردارم .
در حاشیه ی راه، مدرسه ای کوچک با کودکان دختر وپسر توجه مرا به خود جلب نمود بیاد سالهای خوش و نه چندان دور گذشته افتادم که سالها در همین مدارس و روستاها به کار تدریس و تعلیم مشغول بودم . پیاده شدیم و به سوی آنان رفتیم . مدرسه نه حصاری داشت و نه در و دیواری . یک اتاق کوچک و چند کانتینر تمام فضای آموزشی این مدرسه بود با آموزگار یکی از کلاس ها سلام واحوالپرسی نمودیم و از او آدرس کُنار مکتب را گرفتیم . او با انگشت به دشت سر سبز روبرو اشاره نمود و درخت غول پیکری را که از کیلومترها دورتر آشکار و مشخص بود به مانشان داد . دقایقی بعد در کنار روستای کوچکی توقف نموده و بقیه راه را تا رسیدن به کنار پیاده طی نمودیم . عبور از میان کوچه های خاکی روستا و از میان خیل جوجه ها و مرغ و خروس های خوشرنگ روستایی برایم بسیار خاطره انگیز بود و مرا به سالهای جوانی خود می برد.
اندکی بعد از آنسوی ده خارج شده وخود را در مقابل درخت کُنار بسیار تنومند و بزرگی یافتیم که در وصف عظمت و هیبت آن هر چه بگوئیم کم گفته ایم . واقعا این کنار مکتب ارزش این همه راه رفتن و دیدن را قطعا دارد . درخت کناری به بلندای تقریب ۱۵ تا ۲۰متر و با تنه ی عظیم و به هم پیچیده ای به پهنای تقریبی یک اتاق نشیمن که در کل مساحتی به اندازه یک ساختمان را پوشانده است .
علت نامگذاری این درخت به نام کنار مکتب ظاهرا آن بوده است که در زمانهای قدیم دانش آموزان در زیر آن جمع می شده اند و به درس استاد خود گوش می سپرده اند. در واقع قرنهای متمادی این کنار بعنوان یک مکتب خانه و مدرسه مورد استفاده قرار می گرفته که بی شک از این نظر منحصر بفرد می باشد . از اینکه این مکان زیبا و جالب توجه را برای دیدار انتخاب نموده بودیم خرسند و شادمان بودیم . در گوشه ای سرسبز و دنج و در زیر نور ملایم و مطبوع آفتاب دقایقی را نشسته ومقداری میوه و چای صرف کردیم و هر یک از زاویه نگاه خود به بحث و تفسیر در مورد این درخت عجیب پرداختیم .اختلاف نظر در مورد سنَ تقریبی درخت بالا گرفته بود . بعضی سن آن را چند صد سال وعده ای آن را هزار ساله یا بیشتر می دانستند . ظاهرا اهالی آنجا نیز در مورد قدمت این درخت اطلاع آنچنان زیادی نداشتند و بعضی همان هزار سال را عنوان می کردند . به هر حال هر چه بود و باشد باید پذیرفت که این درخت، کهنسال ترین شاهد زنده در طبیعت زیبای دادین بوده و خواهد بود . درختی که گواهی زنده است بر وجود تمدنی دیرپا درآن سامان . اما بی شک تنها شاهد این مدعا نخواهد بود چرا که آثار دیگری از حیات وتمدن مربوط به سده های گذشته نیز وجود دارد که شرح آنها در ادامه خواهد آمد .
Popularity: 3%
مطالب مرتبط
