این انتظار بی جایی است که از ناپاکی، توقع ثبت تصاویری پاک در دل تاریخ داشته باشیم. بکنید، به آتش بکشید و درنوردید. بر هرجایی که دلتان خواست جاده بسازید، اگر قانون ممانعت کرد یا تغییرش دهید یا نادیده اش بگیرید. هرآنچه از طبیعت و تاریخ و تمدن در ریشه ی این مردمان و در قلب تاریخ سراغ دارید، به مسلخ برده و به چند تعرفه رأی یا به تصویری که پیش تر از نوک بینیتان نمی رود، بفروشید.
اگر روزگاری شاهپورساسانی کمر به همت بست و تمدنی را تقویت نمود و تصویر پیروزی هایش را بر دیواره ی سنگی کوه ها، به زیبایی نقش بست و به تاریخ نشان داد که تمدن و شکوه ایرانی چه تصاویری را می تواند به بشریت هدیه کند، شما امروز بر طرف دیگر همان تنگه می توانید سربلند کنید و لرزه براندام تاریخ بیفکنید و با تراش دیواره های باستانی تنگ چوگان، به تاریخ نشان دهید که شما چه حرفی را برای آیندگان دارید. آیندگانی که بی گمان این فرصت را دارند که هر دو طرف تنگه را مشاهده نمایند.
زمانی که خبر انفجارهای تنگ چوگان به تحریریه هفته نامه رسید و شروع به کسب اخبار تکمیلی و تهیه تصاویر و اطلاعات مرتبط نمودیم، به شدت در این فکر بودم که بعد از خبرهای تأسف بار سال گذشته پیرامون جاده دریاچه پریشان، امسال هم جاده ی دیگری بخشی دیگر از هویت فرهنگی کازرون را هدف گرفته است. طبیعی ترین واکنش لحظه ای، نگرانی از آینده بود، اما شاید اگر بیش از اینها قدم به عقب بگذاریم و از دریچه هایی بازتر به ماجرا نگاه کنیم، به یاد خواهیم آورد که اینها درس های تاریخ و شاید ناگزیرهای تاریخ است. مدیریت امروز جامعه ی کازرون بایستی در تاریخ ثبت شود تا آیندگان به نظاره بنشینند چه کسانی امانت دار تاریخ و فرهنگ این دیار بودند و چگونه آن را حفظ کردند.
شاید این ناگزیرترین بخش تاریخ باشد. فصل رقم خوردن صفحاتی تلخ در دل تاریخ. بایستی در دل تاریخ ثبت شود در دورانی که زیباترین دریاچه آب شیرین ایران اسیر ساخت جاده شد و صدها چاه تا آخرین قطره وجودش را از دل خاک بیرون کشیدند و در دورانی که تمدن هزاران ساله ی ایرانی تراش خورد و لرزید و در دورانی که سنگ روی سنگ گذاشتیم و بر سفره ی آب شرب مردم بالا رفتیم و در دورانی که امسال از بن بست خارج شدیم و دو سال بعد چه بدتر از قبل به بن بست فرو رفتیم، بسیاری از مردمان ما و گروه های دلسوز اجتماع و دایه های تا دیروز ساکت و امروز سینه چاکمان تنها برای تغییر یک مسوول، چه کارها که نکردند و چه فریادها که نزدند و چه شعارها که نداند و چه جاها که نرفتند، اما دریغ از آهی که در افسوس این همه از دست داده، از نهادشان برآید.
واقعاً چه سندی محکم تر از جاده ساخته شده بر گرده ی کبود دریاچه پریشان؟ چه تصویری عظیم تر از دیواره های تراش خورده و بریده بریده شده تنگ چوگان؟ چه بناهایی به یادماندنی تر از خانه های ساخته شده بر سفره های آب؟ چه آسفالتی سیاه تر از بزرگراه و آزادراهِ دورتر از کازرون؟ و چه اسنادی واضح تر از اینها می تواند گواه میزان توانمندی و درایت مدیریت امروز شهرستان کازرون برای نسل های بعدی تاریخ باشد.
پیش از این و در انتقاد از وضعیت پیش آمده برای تونل بناف که با ضعف مشهود مدیریت وقت اعلام شده بود که هیچ راهی برای ساخت آن نیست، یادداشتی را با عنوان «بناف، موزه ی توانمندی مدیران کازرون» تنظیم نموده و خواستار تبدیل این تونل به موزه ای برای نمایش میزان توانمندی مدیران کازرون شده بودم. امروز اصلاحی بر آن یادداشت می -زنم و این بار شاید بهتر باشد، بنویسیم: «ذره ذره خاک کازرون، موزه ی توانمندی مدیرانش».
****
هیچ یک از اینها اما بار مسوولیت را از شانه های دردمندان جامعه برنمی دارد که آنها هم بایستی صفحاتی را در دل تاریخ از خود بجای بگذارند. بایستی در بین تمامی سطوری که با قلمی پررنگ نوشته می شوند و حکایت از خشکیدن پریشان، لرزیدن و دگرگونی تنگ چوگان و بیشاپور، آلودگی آب شرب کازرون، ورود دوباره کازرون به بن بست و… دارد، حتی به قدر سه کلمه، هرچقدر هم کمرنگ و هرچقدر هم کوتاه باشد، اما نوشته شود: «عده ای هم نگذاشتند».

Popularity: 1%

مطالب مرتبط

• حجت الاسلام خرسند: جاده تنگ چوگان ارتباطی با آثار باستانی ندارد
• انفجارهای راهسازی لرزه بر اندام نقش برجسته های تنگه چوگان انداخت
• واکنش اداره میراث فرهنگی و شوراهای اسلامی روستاهای تنگ چوگان به خبر بیشاپور / انفجار در تنگ چوگان هيچ گونه تهديدي براي مجسمه شاپور ايجاد ننموده است
• انفـجار در تنـگ چوگـان / گزارش اختصاصی بیشاپور از تهدیدی تازه برای بزرگترین مجسمه ایران باستان و نقش برجسته های منحصر به فرد تنگ چوگان